انسان در حیات خود از دو حالت خارج نیست! یا صعود می‌کند یا سقوط! آن چه به ذهن خطور می‌کند که سالک توقّف کرده و پیش نمی‌رود حرف درستی نیست، ما نقطه‌ی توقّف نداریم چرا که تنها سرمایه آدمی عمر اوست که چه بخواهد یا نخواهد مصرف می‌شود و از این سرمایه عمر لحظه به لحظه کم می‌شود! بنابراین اگر انسان رو به خدا بود و تعالی داشت آنگاه بهای عمر را گرفته و الا حتماً سقوط کرده است!